Başkan Esad ile oturmak rahatsız ediciydi. İngiliz eğitimli göz doktorunun korkutucu ününü yalanlayan nazik ve yumuşak bir tavrı vardı. Normalde röportajlar sırasında kısa bir özel sohbetle başlarsınız, benimle tenis derslerinden bahsetti.
Ekim 2007'de, İsrail'in daha sonra şüpheli bir nükleer reaktör olduğunu doğruladığı bir yere saldırmasının hemen ardından tanıştık. Kameralar kayıttayken, Esad bunun boş bir kulübeden başka bir şey olmadığını inkar etmeye devam etti. Daha sonraki konuşmamızda, inkarlarını tekrarladı.
Ona kimseyi ikna edemeyeceğini söyledim. 2011'de nükleer gözlemci IAEA, bunun bir nükleer reaktör olma ihtimalinin "çok yüksek" olduğu sonucuna vardı.
Başka bir seferinde, 2000 yılında babası Hafız Esad'ın yerine geçen genç cumhurbaşkanıyla gayrıresmi bir brifing yapmak üzere davet edilen küçük bir gruba katılmıştım; çünkü bu göreve hazırlanan ağabeyi Basil bir araba kazasında ölmüştü.
Hepimiz onun, yanındaki üst düzey Suriyeli yetkililere hiç bakmadan nasıl konuştuğuna dikkat çektik. Artık sorumlu olduğu konusunda yeni bir özgüven yayıyordu. Gerçekten korktuğu tek kişinin, babasının mirasını korumasını isteyen annesi olduğu söyleniyordu.
Günümüze dönecek olursak, bir diplomat bana, Esad'ı muhalefetle siyasi diyaloğa girmeye ikna etme yönündeki son çabalarının, eski cumhurbaşkanının her öneriye sessizce "ilginç" demesiyle karşılandığını söyledi.
Sonunda iktidardaki gücünü gevşetme ve baskıcı yönetimine son verme konusundaki inatçı reddi onu devirdi.
Kaynak:BBC
